Ο πρώτος μου Μαραθώνιος

vasilis_anagnopoulos_forweb

Γενικά.

Ονομάζομαι Βασίλης Αναγνόπουλος και ασχολούμαι αγωνιστικά με το τρίαθλο τα τελευταία χρόνια. Η ενασχόληση μου με το άθλημα ξεκίνησε από συμμετοχές σε sprint τρίαθλα, ενώ αγωνιστικά έχω προσθέσει και μεγαλύτερες αποστάσεις όπως η ολυμπιακή απόσταση και half ironman. Οι αθλητικοί μου στόχοι δεν περιορίζονται πλέον μόνο στον Ελλαδικό χώρο και αγωνιστικά το όνειρο μου αποτελεί (για αρχή) μία επιτυχημένη συμμετοχή στο πιο απαιτητικό τρίαθλο παγκοσμίως. Το IRONMAN.

Η κλασική διαδρομή του Μαραθωνίου δεν ήταν φέτος στα αγωνιστικά μου πλάνα, αλλά αποφάσισα στα τέλη της σεζόν να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου.

Ο πρώτος μου Μαραθώνιος / Η προετοιμασία.

Ο αγώνας που με ενδιέφερε περισσότερο από όλα ήταν το half ironman στη Καλαμάτα στις 15 Σεπτεμβρίου. Η προπόνηση μου ξεκίνησε δύο μήνες νωρίτερα, ενώ μέχρι τότε οι προπονήσεις μου περιορίζονταν για ολυμπιακές αποστάσεις. Εβδομαδιαία το σύστημα ήταν 3×3 (9 προπονήσεις) για να βελτιωθεί η αντοχή μου σε μεγαλύτερες αποστάσεις και για τα τρία αθλήματα. Μετά το half ουσιαστικά είχα 2 ακόμα μήνες για τον πρώτο μου Μαραθώνιο.

Ένα test event στις Σπέτσες στα μέσα Οκτωβρίου θα έκρινε πολλά όσον αφορά τη στοχοθέτηση, ενώ οι προπονήσεις παρέμεναν στο 3×3, με χαλαρό όμως κολύμπι και πίεση στο τρέξιμο. Ο αρχικός στόχος ήταν 4 ώρες, αλλά μετά την επιτυχία στις Σπέτσες και τα προσωπικά μου long run άρχισα να γλυκοκοιτάζω το 3.50′. Ο άγνωστος x ήταν πως θα διαχειριστώ τις ανηφόρες που δεν είχα αντίστοιχες προπονήσεις και πως θα βαρύνει το 42άρι τα πόδια μου, μιας και μέχρι τον Ιούλιο δεν υπήρχε προπόνηση πάνω από 13 χιλιόμετρα.

Τελευταία εβδομάδα και προπόνηση στο ανηφορικό κομμάτι της διαδρομής (25 χιλιόμετρα) με επιτυχία. Ο στόχος του 3.50′ έγινε στο μυαλό μου ρεαλιστικός και φρόντισα να τον μοιραστώ μόνο με λίγους και καλούς. Ήμουν και ψυχολογικά αλλά και σωματικά έτοιμος για τον πρώτο μου Μαραθώνιο.

Ο πρώτος μου Μαραθώνιος / Ο αγώνας.

Ο αγώνας ξεκίνησε χωρίς να νιώθω ιδιαίτερα καλά, αλλά το χρονόμετρο έλεγε ότι είμαστε ok από χρόνο. Στην πορεία η στρατηγική τροφοδοσίας άλλαξε μιας και το στομάχι μου με ενοχλούσε στο φουλάρισμα, οπότε αραίωσαν λίγο οι υδατάνθρακες και οι ηλεκτρολύτες. Φτάνοντας στις ανηφόρες, ο χρόνος μου ήταν καλύτερος του αναμενόμενου, οπότε με ανεβασμένη ψυχολογία η πορεία στις ανηφόρες και οι χρόνοι κύλισαν βολικά για να μπορέσω να χτυπήσω αγωνιστικά τον στόχο του 3.50′ μετά το Σταυρό. Τα πόδια εξακολουθούσαν να μην είναι στην καλύτερη κατάσταση που έχουν υπάρξει αλλά ίσως έφταιγε το αίσθημα του άγνωστου και της ανασφάλειας που με διακατείχε.

Η στρατηγική μου περιορίστηκε στο να έχω δυνάμεις μετά το Σταυρό και να καλύψω όσο χρόνο χρειαζόμουν για να πιάσω το στόχο. Η πραγματικότητα με βρήκε με πόδια κουρασμένα που ακροβατούσαν μεταξύ κράμπας και θλάσης αλλά με τον χρόνο εντός στόχου να με παρασέρνει στις κατηφόρες. Τα πρώτα χιλιόμετρα μετά το Σταυρό βγήκαν πιο αργά από ότι περίμενα λόγω κούρασης και εκεί άρχισε η ανησυχία. Οι χρόνοι ανέβαιναν και το μυαλό έκανε υπολογισμούς σε υγρά για κράμπες, σε δύναμη για να πέσει ο χρόνος και σε συντήρηση για τα υπόλοιπα χιλιόμετρα.

Στο Πεντάγωνο το gps ξεσυγχρόνισε και η ένδειξη 6’45” pace με έβαλε σε άσχημες σκέψεις νιώθωντας πώς πηγαίνω τραγικά αργά και χάνω μέσα σε λίγα χιλιόμετρα τον στόχο μου. Πίεσα λίγο να δω που θα βγει το επόμενο χιλιόμετρο αλλά η τεχνολογία βοήθησε στο ψυχολογικό κομμάτι και το 3′ και κάτι που άκουσα μου ηρέμησε το μυαλό. Τα τελευταία χιλιόμετρα βγήκαν με προσπάθεια να αποφύγω κράμπες και το αυτί καρφωμένο στον χρόνο.

Μπαίνοντας στο στάδιο ο χρόνος στην αψίδα δικαίωσε τις προπονήσεις και την διαρκή προσπάθειά μου και τα λίγα  δευτερόλεπτα που μου ξέφυγαν δεν με πείραξαν καθόλου. Φυσικά η τελική ευθεία μέσα στο στάδιο είχε μία έξτρα δόση ενέργειας!!

Η επόμενη μέρα με βρήκε με τετρακέφαλους πέτρες, αλλά ψυχολογία στα ύψη. Ξεκούραση, ηρεμία και αγωνιστικό σχεδιασμό για την ερχόμενη τριαθλητική χρονιά.

Βασίλης Αναγνόπουλος

Πρώτος Μαραθώνιος σε 3hrs 50’4”