31ος Αγώνας Δρόμου Υγείας Αθήνας. Η ματιά του pressyourlimits

31os_agwnas_dromou_ugeias_forweb

31ος Αγώνας Δρόμου Υγείας Αθήνας / Γενικά.

Με επιτυχία παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες ολοκληρώθηκε ο 31ος αγώνας δρόμου υγείας 2013 στον Άγιο Κοσμά. Χιλιάδες δρομείς, γονείς και παιδιά κατέκλυσαν τις εγκαταστάσεις του ΕΑΚΝ αψηφώντας τις δυσοίωνες μετεωρολογικές προβλέψεις αλλά και τον σκοτεινιασμένο ουρανό.

31ος Αγώνας Δρόμου Υγείας Αθήνας / Παραλαβή και προετοιμασία.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Θεωρώ ότι η παραλαβή του εξοπλισμού τη μέρα του αγώνα περισσότερα προβλήματα δημιουργεί παρά λύνει μιας και προκαλεί ένα σχετικό εκνευρισμό στους δρομείς λόγω του συνωστισμού στις ουρές και αισθητό περιορισμό του διαθέσιμου για ζέσταμα χρόνου. Για να είμαστε όμως πιο συγκεκριμένοι, χρειάστηκε ένα τέταρτο αναμονής για την παραλαβή του πακέτου και στη συνέχεια δεύτερη ουρά για την παραλαβή της μπλούζας του αγώνα. Αν τώρα συνυπολογίσουμε την ουρά στις τουαλέτες οι οποίες ήταν μόνο τρεις για κάθε φύλο φτάνουμε τα 30 με 35 λεπτά συνολικής ταλαιπωρίας ακριβώς πριν την έναρξη του αγώνα.

Οπότε το συμπέρασμα είναι ότι σε αυτές τις διοργανώσεις η έγκαιρη προσέλευση ανταμείβεται μιας και μας εξασφαλίζει την απαραίτητη ψυχική ηρεμία και τον απαιτούμενο χρόνο για το ζέσταμα μας. Σε κάθε περίπτωση δε μπορεί να περάσει απαρατήρητη η εγκατάλειψη των χώρων άθλησης, με έντονη τη μυρωδιά αποχέτευσης στο χώρο της παραλαβής και την άσχημη κατάσταση τόσο του ταρτάν όσο και των κερκίδων.

31ος Αγώνας Δρόμου Υγείας Αθήνας / Ο αγώνας.

Βρισκόμαστε λίγο πριν την εκκίνηση, το ζέσταμα έχει περιοριστεί στο ελάχιστο και νομίζω αυτή είναι η στιγμή που η φουσκωτή αψίδα ακριβώς στο σημείο της εκκίνησης μας εγκαταλείπει λόγω αέρα. Φύγαμε!! τετρακόσια μέτρα επί του ταρτάν μας οδηγούν στην πρώτη δυσάρεστη έκπληξη της διαδρομής, στην κερκόπορτα όπως χαρακτηριστικά σκέφτηκα όταν την αντίκρισα, για όσους δεν ήταν εκεί η έξοδος από το ταρτάν των 6 διαδρόμων γινόταν από μία μικρή πόρτα που μετά βίας μπορούσαν να περάσουν δύο άνθρωποι στριμωγμένοι δίπλα δίπλα με αποτέλεσμα τη δημιουργία ουράς και την καθυστέρηση των δρομέων. Η διαδρομή μας συνεχίστηκε κατά μήκος της παραλιακής υπό τη σκέπη μαύρων απειλητικών σύννεφων και τη συντροφιά της φουρτουνιασμένης θάλασσας, σε γενικές γραμμές ήταν μια αρκετά μονότονη επίπεδη διαδρομή, σε έναν αγώνα που προσωπικά μέχρι και το 6ο χιλιόμετρο δε μου προκάλεσε καμία συγκίνηση και εκεί ακριβώς ήταν που άνοιξαν οι ουρανοί.

Η πολύ δυνατή βροχή σε συνδυασμό με τον έντονο άνεμο έκαναν την προσπάθειά μας εξαιρετικά δύσκολη μιας και έκτος από τα βρεγμένα ρούχα είχαμε να αντιμετωπίσουμε τις λίμνες που άρχισαν να σχηματίζονται στις άκρες του δρόμου. Ξαφνικά η μονοτονία σπάει, τα ένστικτα λειτουργούν στο κόκκινο και η παρότρυνση ενός άγνωστου συναθλητή να τρέξουμε παρέα το υπόλοιπο της διαδρομής μου αλλάζει εντελώς τα δεδομένα και μου αποδεικνύει πως ένα κατεξοχήν ατομικό άθλημα μπορεί να γίνει ομαδικό. Παρέα με το Γιώργο ( έμαθα το όνομα του στον τερματισμό) κρατήσαμε έναν καλό τηρουμένων των δυσκολιών ρυθμό γύρω στο 4:40 για το υπόλοιπό της διαδρομής.

Τερματισμός, τα ρούχα βαριά από τη βροχή, το κορμί καταπονημένο, το βλέμμα καρφωμένο στην εξέδρα σε αναζήτηση γνώριμης φιγούρας… α!! και ο χρόνος μου ήταν πραγματικά το τελευταίο που με ένοιαζε.

Υ.Γ. Δεν έχω λόγια για το δρομέα που έτρεξε τυφλός μαζί με το συνοδό του δεμένοι χέρι χέρι με σκοινί.

Υ.Γ. Πολλά μπράβο στους γονείς που έφεραν τα παιδιά τους στον παράλληλο παιδικό αγώνα τον 2 χιλιομέτρων.