Half Marathon Ο αγώνας και η μάχη

Aggeliki

Half Marathon / Ο αγώνας.

Η μέρα του αγώνα με βρήκε με λίγες ώρες ύπνου και με ένα τεράστιο άγχος να με κατακλύζει για αυτό που με περίμενε. Ξεκινώντας την προθέρμανση η αγωνία μου έγινε ακόμα μεγαλύτερη καθώς η ενόχληση που ένιωθα στον αστράγαλο δεν είχε φύγει όπως ήλπιζα. Κατάλαβα πως εκείνη την στιγμή έπρεπε να αποφασίσω για το αν θα έτρεχα η όχι με την άμεση απάντηση στο μυαλό μου, για συμμετοχή, τερματισμό χωρίς στόχο τον χρόνο.

Τα πρώτα 10 χιλιόμετρα βγήκαν με λίγες ενοχλήσεις στο πόδι και αρκετές σκέψεις για το πως θα κυλίσει ο αγώνας. Μετά το 15ο χιλιόμετρο όμως η κούραση με είχε καταβάλει και ο πόνος στο πόδι μου είχε γίνει αρκετά αισθητός στην περιοχή της γάμπας. Πολλές φορές ήρθα αντιμέτωπη με την ιδέα να σταματήσω αλλά το πείσμα για τερματισμό με έφερε με μεγάλη ταλαιπωρία να πιέσω τον εαυτό μου στα άκρα. Εκ των υστέρων γνωρίζω πώς ενήργησα λανθασμένα συνεχίζοντας τον αγώνα και δίχως να ζητήσω ιατρική βοήθεια αλλά ο ενθουσιασμός και η χαρά μου που τα είχα καταφέρει με έκαναν για λίγο να ξεχάσω τον πόνο στο πόδι μου, του οποίου η ένταση είχε αυξηθεί αρκετά.

Half Marathon / H μάχη.

Το επόμενο πρωινό βρέθηκα καθηλωμένη στο κρεβάτι με αφόρητους πόνους στο πόδι. Με την βοήθεια του αδερφού μου κατέφυγα στον κοντινότερο ορθοπεδικό της γειτονιάς ο οποίος με διέγνωσε με θλάση 2ου βαθμού. Η ανακούφιση δεν άργησε να έρθει αλλά αργότερα θα συνειδητοποιούσα πώς αν και η διάγνωση ήταν εν μέρη σωστή, η θεραπευτική του προσέγγιση ήταν εντελώς λάθος αφού που απαγόρευσε να πατάω το πόδι μου για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Με παρότρυνση φίλων και γνωστών μου επισκέφτηκα άμεσα έναν αθλίατρο. Ολοκληρώνοντας την εξέταση ο γιατρός μου είπε πως είχα κουράσει πολύ τον οργανισμό μου και ο τραυματισμός δεν περιοριζόταν μόνο στην θλάση αλλά και σε περιοστίτιδα στις δυο κνήμες πράγμα που άλλαζε πολύ τα δεδομένα. Ο δρόμος για τις φυσιοθεραπείες είχε ανοίξει.

Ο καιρός πέρναγε και μαζί και οι φυσιοθεραπείες αλλά το πόδι δεν ήταν έτσι όπως θα ήθελα. Μετά από ένα μήνα ξεκούρασης και αποχής από κάθε δραστηριότητα έφτασε η στιγμή να ξεκινήσω δειλά δειλά το τρέξιμο. Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά καθώς ένιωθα αρκετές ενοχλήσεις στο πόδι μου αλλά και στο αριστερό μου γόνατο. Εν  τέλει αποφάσισα και πήρα και μια τρίτη γνώμη όπου ο συγκεκριμένος γιατρός με παρότρυνε να κάνω μαγνητική.

Τα αποτελέσματα της μαγνητικής δεν ήταν και πολύ ενθαρρυντικά αφού λόγω των εντατικών προπονήσεων και της υπέρχρησης των κάτω άκρων δημιουργήθηκε οίδημα στην κνήμη. Τρία πράγματα μου είπε ο γιατρός όταν την είδε,ξεκούραση,αποχή από το τρέξιμο και μπάνια, αυτό ήταν το τρίπτυχο όπου θα έδινε λύση στο πρόβλημα μου. Φυσικά χωρίς καμία άλλη επιλογή ακολούθησα πιστά τις οδηγίες του και κύλησε ένα ολόκληρο καλοκαίρι με αγωγή και συντήρηση στο πόδι.

Και όμως ενώ θεωρούσα πώς είχα ξετυλίξει το νήμα του μυστηρίου μία καθιερωμένη επίσκεψη στη γυναικολόγο μου, μου αποκάλυψε αυτό που αγνοούσα. Ο μη σταθερός κύκλος και οι πολυκυστικές ωοθήκες είχαν επιβαρύνει οργανισμό και κόκαλα κατά την περίοδο της σύντομης και δύσκολης προετοιμασίας μου. Πίεζα τον εαυτό μου στις προπονήσεις αλλά ταυτόγχρονα υπήρχε διπλή επιβάρυνση χωρίς να το γνωρίζω λόγω γυναικολογικών θεμάτων. Το πάθημα έγινε μάθημα και πλέον γνωρίζω και συνιστώ σε κάθε γυναίκα που ασχολείται με το τρέξιμο και τον αθλητισμό την σημασία να έχει σταθερό κύκλο χωρίς διαταραχές και άλλα προβλήματα. Σε κάθε περίπτωση η επίσκεψη σε γυναικολόγο θα βοηθήσει στην πρόβλεψη ανάλογων καταστάσεων.

Πέρασαν 6 μήνες αποχής και ξεκούρασης και σιγά σιγά αισθάνθηκα έτοιμη να μπω πάλι στο παιχνίδι. Στις αρχές του Οκτώβρη ξεκίνησα δειλά το τρέξιμο, με τις ενοχλήσεις να είναι πλέον παρελθόν και τη χαρά μου στα ύψη καθώς μπορούσα μετά από τόσο καιρό να κάνω αυτό που αγαπώ τόσο πολύ.

ΝΑ ΤΡΕΧΩ!!!!