Μαραθώνιος Αθηνών. Το όνειρο που έγινε εμπειρία

Marinos Papadopoulos

To email μας το έστειλε ο Μαρίνος Παπαδόπουλος, ο οποίος περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια την εμπειρία του από τον φετινό κλασικό Μαραθώνιο. Σε ευχαριστούμε Μαρίνο για αυτό το πολύ καλογραμμένο άρθρο που μας βάζει στο κλίμα από την πρώτη κιόλας πρόταση.

Μαραθώνιος Αθηνών. Το όνειρο που έγινε εμπειρία.

Πέρασαν κιόλας 2 βδομάδες από τη Κυριακή 10 Νοεμβρίου, ημέρα διεξαγωγής του Κλασικού Μαραθωνίου Αθηνών. Το σώμα μου έχει επανέλθει πλήρως στην αρχική πριν τον αγώνα κατάσταση, έτοιμο για νέες περιπέτειες και την κατάκτηση νέων στόχων. Τα σημάδια της μυϊκής εξάντλησης και του πόνου εξαφανίστηκαν σαν να μην έτρεξα ποτέ τα 42 και κάτι χιλιόμετρα σε αντίθεση με το μυαλό, που δε θέλει με τίποτα να ξεχάσει τον τρόπο με τον οποίο πέρασαν αυτές οι 4 ώρες και 40 λεπτά του μαραθωνίου.

Με κατακλύζουν καθημερινά εικόνες και συναισθήματα όχι μόνο από τον αγώνα αλλά και από όλη τη πορεία της 3-μηνης προετοιμασίας. Συναισθήματα χαράς, λύπης, απογοήτευσης, παραίτησης, συναισθήματα που μου είναι δύσκολο να τα περιγράψω μονολεκτικά.

Μαραθώνιος Αθηνών / η αρχή.

Ήταν κιόλας τέλος Αυγούστου, όταν πήρα την απόφαση να συμμετάσχω σε αυτόν τον αγώνα. Ένα παιδικό όνειρο κρυμμένο στα βάθη της καρδιάς μου βρήκε επιτέλους τρόπο να βγει από τη λήθη. Ξεκινώντας με αυτοπεποίθηση και έχοντας το κατάλληλο επίπεδο αντοχής το μόνο που χρειαζόμουν ήταν ένα πρόγραμμα προπόνησης προσαρμοσμένο στο τρόπο ζωής μου, ευέλικτο, με ενδιάμεσους αγώνες για τον έλεγχο της πορείας της προετοιμασίας.

Ζητώντας τη βοήθεια ενός φίλου μου τριαθλητή ξεκίνησα με τις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Ψυχολογία στα ύψη, αρκετός ελεύθερος χρόνος για καθημερινές προπονήσεις και φυσικά χωρίς τραυματισμούς. Με τον καιρό όμως άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα σημάδια κόπωσης. Οι καθημερινές προπονήσεις παράλληλα με την αύξηση των υποχρεώσεων άρχισαν να με κουράζουν.

“Αυτό που με κράτησε ζωντανό ήταν οι ενδιάμεσοι αγώνες που είχα εντάξει στην προετοιμασία μου.”

Κάθε βδομάδα σκεφτόμουν το επόμενο αγώνα και τι πρέπει να κάνω για να βελτιώσω την απόδοσή μου σε αυτόν. Ο μεγάλος αγώνας παρέμενε φυσικά στο μυαλό μου αλλά κάπου στο βάθος. Με το σκεπτικό αυτό εμφανίστηκα στο Αγώνα Ρεματιάς Χαλανδρίου (10Km) στις 22 Σεπτεμβρίου μαζί με άλλους πέντε μαθητές μου. Έπειτα Nike Run (10Km) στο κέντρο της Αθήνας στις 6 Οκτωβρίου σε έναν εκπληκτικό αγώνα, που τον συστήνω ανεπιφύλακτα.

Καλά ως εδώ, αλλά εύλογα θα μου πείτε ότι τα 10 Km ουδεμία σχέση έχουν με τα 42 και έχετε απόλυτο δίκιο. Οι συγκεκριμένοι αγώνες όμως μου έδιναν κίνητρό να συνεχίσω και να βελτιώσω πολλά πράγματα στο τρέξιμο μου, όπως την πνευματική μου ισορροπία και τη σωστή κατανομή των δυνάμεών μου. Όπως και να έχει ακολουθούσε το Σπέτσες mini marathon με 2,5 km κολύμβηση και 26 km τρέξιμο. Ήταν ο δυσκολότερος αγώνας πριν τον μαραθώνιο, η τελική έκβαση του οποίου θα έκρινε πολλά τόσο για τη πορεία της προετοιμασίας όσο και για την ψυχολογία μου. Ευτυχώς όλα πήγαν κατ’ευχήν. Η συμπαράσταση των φίλων μου που είχαν έρθει για υποστήριξη και ο καιρός βοήθησαν να τα καταφέρω με το μικρότερο δυνατό σωματικό κόστος.

Λιγότερο από 3 βδομάδες είχαν πλέον απομείνει. Κάθε μέρα που περνούσε κοιμόμουν και ξυπνούσα με τη σκέψη του αγώνα στο μυαλό μου. Όλα τα άλλα που συνέβαιναν στη ζωή μου απλά με προσπερνούσαν. Τι θα φάω, πότε θα φάω, τι είδους προπόνηση έχω σήμερα, τι έντασης και άλλες πολλές ερωτήσεις έπρεπε να βρουν απαντήσεις. Όσο πλησίαζε ο καιρός τόσο περισσότερο αγχωνόμουν και αναρωτιόμουν αν θα τα καταφέρω. Ένας πόνος στο αριστερό γόνατο δύο βδομάδες πριν το μεγάλο αγώνα ήρθε και με αποτελείωσε. Η απογοήτευση μου ήταν μεγάλη. Τόσο κόπος, τόση δουλειά θα πήγαινε χαμένη; Είπα «θα πάω και ό,τι γίνει». Το πολύ πολύ να περπατούσα, αν έβλεπα ότι δεν μπορούσα να τρέξω… Όχι, όμως!

“Δεν ήμουν ποτέ loser και δε θα γινόμουνα ούτε τώρα.”

Θα ήταν πολύ εύκολο να έβρισκα δικαιολογίες γιατί δεν τα κατάφερα. Για τους έξω θα φαινόταν πολύ λογικό να πω ότι δεν κατέβηκα στον αγώνα, γιατί τραυματίστηκα. Δε θα το παρεξηγούσαν. Αντιθέτως, θα το θεωρούσαν σωστό και λογικό. Όμως ήξερα ότι οχειρότερος κριτής είναι ο εαυτός μου. Δε το έβαλα κάτω, λοιπόν. Συνέχισα πιο χαλαρά αλλά με ψυχικό σθένος μέχρι την μέρα πριν τον αγώνα. Τα ψέματα είχαν πλέον τελειώσει. Προσπάθησα να κοιμηθώ νωρίς αλλά πού τέτοια τύχη. Είχα φάει καλά, είχα φτιάξει τα πράγματα που θα έπαιρνα μαζί μου…

“…αλλά το μυαλό μου έτρεχε ήδη τα 42km με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.”

συνεχίζεται…