Μαραθώνιος Αθηνών. Το όνειρο που έγινε πραγματικότητα.

MarinosPapadopoulos

Μαραθώνιος Αθηνών. Το όνειρο που έγινε πραγματικότητα.

  • Ώρα 5:00. Ξύπνημα και πρωινό πλούσιο σε υδατάνθρακες, έτοιμος να εκπληρώσω την αποστολή μου ως νέος Φειδιππίδης.
  • Ώρα 5:30. Αναχώρηση από το κέντρο της Αθήνας με προορισμό τον Μαραθώνα.
  • Ώρα 5:30 – 6:30. Βλέποντας τη διαδρομή που πρέπει να καλύψω ακροβατώ μεταξύ χαράς και απελπισίας. Έχω μεγάλο ενθουσιασμό για την πρώτη συμμετοχή μου σε αυτόν τον ιστορικό αγώνα αλλά δεν ξέρω αν τελικά θα τα καταφέρω.
  • Ώρα 6:45 – 8:45. Τελευταίες ευχάριστες στιγμές με φίλους συναθλητές καταφέρνουν να με χαλαρώσουν πριν τον αγώνα.

“Έναρξη….!!!! Είμαι εδώ… Όνειρο ζω… Μουσική στα αυτιά και πλήρως αρματωμένος με φαγητό και νερό ξεκίνησα για το δύσκολο αυτόν αγώνα.”

  • Ώρα 9:30. Περνάμε από τον Τύμβο του Μαραθώνα. Ο κόσμος μας χειροκροτεί και μας δίνει κλαδιά ελιάς…. Ψυχολογία στα ύψη και συνεχίζουμε. Επόμενη στάση Νέα Μάκρη.
  • Ώρα 10:00. Φτάνω Νέα Μάκρη λίγο κουρασμένος. Είναι το 10ο χιλιόμετρο και είναι αδικαιολόγητη η κούρασή μου. Παίρνω δύναμη από το πλήθος, που χορεύει στο ρυθμό της μουσικής του dj που παίζει στην κεντρική πλατεία και τρώω το πρώτο μου GEL για ενέργεια.
  • Ώρα 11:00 (20ο Χιλιόμετρο). Η μουσική από το συρτάκι που χορεύει μια παρέα στη μέση του πουθενά με ξυπνά από το λήθαργο που έχω πέσει. Νιώθω ήδη βαρύς. Πώς θα βγάλω άλλα 22χλμ.;
  • Ώρα 11:45 (25ο Χιλιόμετρο). Το δεξί μου πόδι σέρνεται. Το αριστερό γόνατο πονάει και νιώθω και κάτι ενοχλήσεις στους προσαγωγούς. Για να αντέξω τους πόνους ρίχνω ρυθμό και μεταφέρω σχεδόν όλο το βάρος μπροστά τρέχοντας με μια ελαφριά κλίση. Ευτυχώς τρώω και πίνω σύμφωνα με το πλάνο που είχα καταστρώσει.
  • Ώρα 12:15 (28ο Χιλιόμετρο). Λίγο μετά την Παλλήνη με κομμένα τα φτερά αναζητώ μια ένεση ψυχολογικής ανάτασης. Η μουσική, που με τόσο επιμέλεια προετοίμαζα τόσες μέρες, δε βοηθά. Ευτυχώς ο Θεός εισάκουσε τις προσευχές μου και εκεί που τρέχω μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας ακούω το όνομά μου. «Ωχ», λέω από μέσα μου… «έχω και παραισθήσεις τώρα».

“Και όμως ήταν οι γονείς ενός μαθητή μου, που με εντόπισαν μέσα στο πλήθος, και με ενθάρρυναν να προχωρήσω. Είναι η αρχή του τέλους…”

  • Ώρα 12:40 (32ο Χιλιόμετρο). Περνώ από την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής προσευχόμενος να τα καταφέρω. Ήδη με κάθε βήμα που κάνω σπάω και κάθε προηγούμενο ατομικό ρεκόρ. Δε νιώθω πλέον τα κάτω άκρα μου. Πονάνε ακόμα και οι πατούσες μου… (ΕΛΕΟΣ…!!!). Πολλοί συναθλητές μου είτε περπατάνε είτε έχουν μυϊκούς τραυματισμούς και εγκαταλείπουν. ΟΧΙ δε πρέπει να σταματήσω ούτε για λίγο, φωνάζω στον εαυτό μου.
  • Ώρα 13:10 (37ο Χιλιόμετρο). Περνάω και το τελευταίο check point. Τα χιλιόμετρα που απομένουν είναι λίγα και όμως δίνω μάχη με τον εαυτό μου να μην τα παρατήσω. Πάνε να με πιάσουν τα κλάματα άλλες φορές από την κούραση, άλλες από τον ενθουσιασμό μα κρατιέμαι. Τελικά το χαμόγελο επιστρέφει στα χείλη μου.

“Ακούω τη φωνή της μητέρας μου. «Τα κατάφερες» μου φωνάζει συγκινημένη. Ο πατέρας μου δίπλα της έχει ήδη βάλει τα κλάματα. Σταματώ και τους αγκαλιάζω. Δε με νοιάζει πλέον ο χρόνος. «Σας ευχαριστώ για όλα» τους λέω και φεύγω για τον τερματισμό.”

    • Ώρα 13:35 (41ο Χιλιόμετρο). Λίγο πριν μπω στο Παναθηναϊκό στάδιο με περιμένει άλλη μια έκπληξη. Οι κοντινοί μου φίλοι μου είναι εδώ. Πιστοί σε κάθε ραντεβού. Σταματώ. Το χαμόγελό τους δε περιγράφεται. Τρέχουν μαζί μου τα τελευταία μέτρα. Ό,τι και να πω θα είναι λίγο. Χωρίς την παρότρυνση τους δε θα είχα καταφέρει τίποτα.

“Σας ευχαριστώ!!!!!”

Ώρα 13:40 (42ο Χιλιόμετρο). ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ…

ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ…