Μετά τον Μαραθώνιο, τι;

meta ton marathonio

Πάρα πολλοί αθλητές αλλά και μη αθλούμενοι έχουν σαν μακρινό όνειρο να τερματίσουν έναν μαραθώνιο. Δεν ξαφνιάστηκα όταν άκουσα από πρωταθλητή του στίβου ότι όταν σταματήσει από τον πρωταθλητισμό θα ήθελε να τρέξει έναν μαραθώνιο. Πάντα αναρωτιόμουν τι είναι αυτό στον συγκεκριμένο αγώνα που δημιουργεί τόσο μεγάλη εμμονή σε όλους; Έχει τύχει να δω ακόμα και άτομα με αρκετά μεγάλο βάρος, πράγμα αποτρεπτικό για τέτοια απόσταση να θέλουν να λάβουν μέρος ή ακόμα και να τερματίζουν στο τέλος!

“Κρίνοντας από τον εαυτό μου, αυτό που με τραβάει πάντα  σ’ αυτό τον αγώνα αποτελεί η διάρκεια του και ότι φαντάζει σαν περιπέτεια από μόνος του.”

Ακόμη και παλαιότερα που ασχολιόμουν ενεργά με πολεμικές τέχνες και η επαφή μου με το τρέξιμο περιοριζόταν σε 8-10 γύρους στο στίβο είχα στην άκρη του μυαλού μου ότι μια μέρα θα τρέξω και εγώ έναν μαραθώνιο και θα τερματίσω. Μετά από χρόνια τελικά αυτή η ημέρα ήρθε. Ασχολήθηκα εντατικότερα με το τρέξιμο και κατάφερα να τερματίσω και εγώ την κλασική διαδρομή.
Στην διάρκεια της προετοιμασίας κάπου πήρε το μάτι μου οτι μόνο το 1 με 2% του πληθυσμού του πλανήτη έχει τερματίσει διαδρομή μαραθωνίου και σκέφτηκα θα έμπαινα σε ένα γκρουπ ανθρώπων που έχουν καταφέρει κάτι το τόσο ξεχωριστό. Όχι ότι έπαιξε στο τέλος κάποια διαφορά, αλλά η εμπειρία του αγώνα και τα πράγματα που ανακάλυψα για τον εαυτό μου μέσα από τον αγώνα δεν περιγράφονται με λόγια αλλά μονο τα αισθάνεσαι.

Μετά τον Μαραθώνιο, τι;

Το θέμα είναι οτι ο Μαραθώνιος από τη φύση του φαντάζει σαν κάτι πολύ δύσκολο και μόνο ο τερματισμός του αποτελεί ένα μεγάλο επίτευγμα. Τι παραπάνω να κάνεις όμως μετά; Σπαρταθλον; Ultra; Είναι δύσκολο. Προβληματίστηκα αρκετά μετά τον μαραθώνιο σχετικά με τι άλλους στόχους να θέσω στον εαυτό μου. Μέχρι τότε στόχευα σε ένα καλό 10αρι ώστε να είμαι έτοιμος για κάποιο half marathon ή να κάνω αρκετά long runs που θα με προετοιμάσουν για τον μαραθώνιο. Τώρα όμως; Πάλι να τρέξω 20αρι; Και γιατί να κάνω 32 χλμ την Κυριακή αφού δεν υπάρχει κάποιος μαραθώνιος στα πλανα μου;

“Παντα πίστευα ότι για να πετύχεις κάτι πρέπει να έχεις στόχο. Διάβασα κάπου πως “ένα όνειρο με χρονικό περιορισμό γίνεται στόχος” και πραγματικά ταυτίστηκα με αυτό. Μετά τον μαραθώνιο τι άλλο να κάνω;”

Αν καταλήγω σε κάποιο συμπέρασμα είναι πώς σημασία έχει η διαδρομή και όχι ο τερματισμός. Το να τερματίσεις ένα μαραθώνιο είναι σίγουρα μεγάλο επίτευγμα αλλά η πραγματική επιτυχία είναι να ζεις και να ευχαριστιέσαι όχι μόνο τους τερματισμούς αλλά την κάθε ημέρα, την κάθε προπόνηση που κάνεις, το σήμερα.

“Δεν ξέρω αν θα τρέξω ξανά τον μαραθώνιο αλλά το σίγουρο είναι ότι ο βασικός στόχος πλέον είναι να κερδίζω καθημερινά τον κακό μου εαυτό. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…”

Οι εμπειρίες ενός τριαθλητή…