Ποδηλασία, ομαδικό ή ατομικό άθλημα;

brevet Nemeas

Ποδηλασία, ομαδικό ή ατομικό άθλημα;

Λίγες μόλις ημέρες πριν το brevet Νεμέας, αναδημοσιεύω ένα δικό μου περσινό κείμενο σχετικό με την αίσθηση και την κουλτούρα να είσαι ποδηλάτης και την διαφορά της ποδηλασίας από το “κάνω ποδήλατο”. Αν δηλαδή η ποδηλασία είναι ομαδική ή ατομική σαν άθλημα και σαν χόμπι.

Κολλημένος με την ποδηλασία.

Ειλικρινά σκέφτηκα πολύ πώς θα προσεγγίσω το θέμα brevet Νεμέας. Είπα να διαφοροποιηθώ από μία απλή αφήγηση γεγονότων και συναισθημάτων και να μιλήσω περισσότερο για το άθλημα που έχουμε επιλέξει να κάνουμε, την ποδηλασία.

“Το περίεργο με την ποδηλασία είναι πώς στα μάτια του κόσμου απ’έξω δείχνει πολύ μοναχικό, μονότονο, χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις άθλημα.”

Αποτελεί σίγουρα μία όψη του νομίσματος αυτή η ματιά, την μισή αλήθεια θα έλεγα η οποία επικρατεί ακόμα και σε ποδηλάτες που αποφασίζουν αργά ή γρήγορα να ασχοληθούν με αυτό το ξεχωριστό χόμπι. Στην αρχή είτε από φόβο, είτε από απειρία επιλέγουν την μοναξιά και έχουν ως μοναδική πρόκληση την απόσταση. Το φράγμα των χιλιομέτρων.

“…έκανα πρώτη φορά 40 χιλιόμετρα με το ποδήλατο σήμερα…”

“…έφτασα με το ποδήλατο μέχρι Σαρωνίδα…”

Εκφράσεις που σίγουρα όλοι όσοι ασχολούμαστε έχουμε σκεφτεί και πει κάποια στιγμή, ειδικά τον πρώτο καιρό που το κάθε extra χιλιόμετρο είναι μία προσωπική νίκη. Ύστερα έρχεται αυτή η μικρή λέξη με τα τρία κεφαλαία γράμματα, η γνωστή σε όλους μας ΜΩΤ ή πιο γνωστή ως Μέση Ωριαία Ταχύτητα. Οι πρώτες γνωριμίες με ποδηλάτες, οι πρώτες συζητήσεις για το ποιός την έχει μεγαλύτερη, την ΜΩΤ!!!! και όλα αρχίζουν και μπαίνουν σε μία σειρά.

Τα πρώτα 100 χιλιόμετρα, τα πρώτα 150 μέχρι και τα πρώτα brevet. Mετά το κεφάλαιο ποδηλασία διαφοροποιείται για τον κάθε ένα από εμάς ανάλογα με πόσο το ψάχνει και το τι θέλει.

Εμένα προσωπικά τα πρώτα μου 200, ήταν στη Λάρισα, 6 μήνες αφού είχα αγοράσει το πρώτο μου ποδήλατο πριν 3 χρόνια περίπου. Είχα τερματίσει το brevet σε λιγότερο από 10ώρες ανεβαίνοντας τον Ανατολικό Όλυμπο, μόνος κατά βάση, με ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο μου. Tο έκανα και το έκανα μόνος. Ήδη αντιλαμβάνεστε που το πάω και τι θέλω να πω. Αν δε καταλάβατε ευτυχώς το σεντόνι έχει και συνέχεια.

Έδειχνα με την στάση μου, τη λάθος στάση μου οτι η ποδηλασία είναι ατομικό άθλημα. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ούτε και εγώ τότε οτι αντί για ποδηλασία έκανα απλά ποδήλατο. Για αγώνες φυσικά δεν ήθελα να ακούσω, όχι γιατί τους σνόμπαρα αλλά γιατί φοβόμουν. Γκρουπ, πελοτόν, αποστάσεις πολύ κοντινές, κολλημένος στη ρόδα, συνεργασίες, αντοχή, ντεμαράζ, επιθέσεις. Το οπλοστάσιο μου ήταν άδειο και από όπλα και από την χρήση τους. Όπλα που δε χρειάζονται μόνο σε αγώνες αλλά και στην κοινωνική ποδηλασία, στα brevet, στον ποδηλατοτουρισμό (αφαιρέστε τα ντεμαράζ και τις επιθέσεις).

Η τριβή μου όμως με αυτό το άθλημα που λέγεται ποδηλασία μου έδωσε όλα αυτά που ζητούσα και κατάφερα με επιμονή και υπομονή και συνειδητοποίησα σιγά σιγά την πραγματικότητα και έφυγα από το ατομικό και πέρασα στο συλλογικό. Όταν λοιπόν γέμισα το οπλοστάσιο μου, η συμμετοχή μου σε ένα event ή όχι, αγωνιστικό / τουριστικό / φιλανθρωπικό, έγινε ξεκάθαρα προσωπική επιλογή και η προσέγγιση μου πάντα μεταβάλλεται ανάλογα με την διάθεση μου. Ο φόβος έκανε στην άκρη και τη θέση του κατέκτησε η γνώση.

Χτες λοιπόν “έκανα” κάτι που πριν 2 χρόνια δε το βλεπα οτι θα μπορούσα. Κάλυψα 205 χιλιόμετρα σε 6ώρες και 20λεπτά με ποδήλατο. “Μπράβο ρε θηρίο…πώς τα κατάφερες;”

Μα δε τα κατάφερα μόνος, άρχισα να βλέπω την ποδηλασία ομαδικά.

“Ανεξαρτήτως ρυθμού, πάντα υπάρχει ένα γκρουπ που θα σε πάει πιο γρήγορα και πιο ασφαλή από το να πας μόνος.”

Κολλήστε λοιπόν…και μην ξεκολλήσετε ποτέ!!!!!

Φέτος λοιπόν σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες από πέρσι, στα ίδια κιλά αλλά σε εντελώς διαφορετική ποδηλατική κατάσταση θα ψάξω να βρω αυτό το γκρουπ που θα με πάει όπως θέλω στη πρώτη μου εξόρμηση μετά από μήνες στη κλασική πλέον διαδρομή Ελευσίνα/Νεμέα/Ελευσίνα. Τις λεπτομέρειες για το επερχόμενο brevet θα τις αναπτύξω σε ξεχωριστό θέμα.

Καλή συνέχεια.