Enjoy the ride

Enjoy the ride

Enjoy the ride.

Το παλιό μου blog έχει αποσυρθεί εδώ και κάποιο καιρό. Κάποια ιδιαίτερα κείμενα που δεν θέλω να ξεχαστούν, θα αναδημοσιεύονται αυτούσια μέσα από τις σελίδες του pressyourlimits. Σας ζητώ να ξαναδιαβάσουμε μαζί αυτές τις ιστοριούλες και στο μέλλον να εκφράζετε και εσείς κάποιες ενδόμυχες σκέψεις οι οποίες έρχονται παρέα όταν καβαλάμε το ποδήλατο μας, όταν τρέχουμε μέσα στην βροχή, όταν είμαστε κάπως και θέλουμε να αναπνεύσουμε καθαρό αέρα. Το παρόν άρθρο το έγραψα τον Νοέμβρη του 2012 με τίτλο Enjoy the ride και αφορά μία ψυχοθεραπευτική ποδηλατική βόλτα.

Enjoy the ride.

Ας ξεκινήσω μουσικά αυτή τη περιήγηση σκέψεων, ποδηλασίας και αγάπης.


H ανάγκη να χορέψω αυτό το τραγούδι ήταν τόσο μεγάλη που πήρα 1 ημέρα άδεια από τη δουλειά για να την αφιερώσω στην μονοτάχυτη ντάμα μου για έναν χορό. Χωρίς σχέδιο, πλάνο και προορισμό καβάλησα, ξέροντας μόνο πώς ήθελα να δω θάλασσα και στη θάλασσα πήγαινα.

Οι σκέψεις έγιναν λεωφόρος και οι λέξεις το πετάλι μου και ο αέρας που με έσπρωχνε με οδήγησε στον Πειραιά κυκλώνοντας όλη τη χερσόνησο από το λιμάνι μέχρι το ΣΕΦ σε μία πανδαισία ήχων, εικόνων και συναισθημάτων. Ένας ποδηλατικός τοίχος λίγο πριν από τη σχολή Ναυτικών Δοκίμων δεν ήταν ικανός να σταματήσει την ορμή στο πετάλι και το 44/16 με έφερε αντικρίζοντας όλη την Νότια πλευρά της Αθήνας. Μαγεύτηκα.

Σταμάτησα και οι σκέψεις έγιναν μόνο εικόνες. Την ησυχία έσπαγαν ευχάριστα φωνές μικρών παιδιών από ένα διπλανό Δημοτικό που σχόλαγε (αυτή η σκέψη τώρα στο μέλλον είναι σίγουρο πώς μου έδειχνε τι έψαχνα και τι ζητούσα). Πάνε πολλά χρόνια που ήταν όλα τόσο ανέμελα αλλά και πάλι τότε δεν ήμουν σε θέση να αντιλαμβάνομαι το “enjoy the silence”.

Η επόμενη πεταλιά με βρήκε να κινούμαι με τον άνεμο πλάι όσο έπιανε η ματιά μου με στόχο το Αβέρωφ και μετά επιστροφή από Συγγρού. Το τιμόνι πείσμωσε και δεν έστριβε και είπα θα στρίψω στην Αμφιθέας, την οποία προσπέρασα και είπα θα  στρίψω στην Αλίμου. Πολύ επικίνδυνο και συνέχισα για Βουλιαγμένης αλλά η Βάρης Κορωπίου ήταν 100 μέτρα πιο κάτω. Πόσο όμορφα σκέφτηκα να είμαι ορθοπέταλο στα λιμανάκια και έδωσα μία υπόσχεση να στρίψω στη Βάρκιζα αλλά  το φανάρι ήταν  πράσινο για την μεγάλη ευθεία. Πάτησα ακόμα πιο δυνατά και στις τρύπες του Καραμανλή έκανα ντεμαράζ σε 2 ΙΧ. Πλέον αν άφηνα και άλλο τις σκέψεις μου θα έφτανα στο Σούνιο.

Στο ύψος της Αγίας Μαρίνας, σήκωσα το χέρι μου αριστερά και επιβλήθηκα σε μυαλό και τιμόνι. Μέχρι το Κορωπί η τσίχλα στο στόμα μου ήταν το cardio sensor μου, ενώ το μάτι μου στα πόδια ήταν το στροφόμετρο μου. Ήξερα πλέον με κλειστά μάτια οτι με τον ρυθμό που είχα έκανα brevet με το μονοτάχυτο. Κορωπί – Παιανία – Σταυρός και κύκλωσα την Αθήνα.

Τα χιλιόμετρα δε τα ξέρω και δε με ενδιαφέρουν. Τέσσερις ώρες ήταν αρκετές να κάνω αυτό που ήθελα.

Να βάλω σε μία τάξη τις σκέψεις μου.

Published on: Nov 19, 2012 @ 18:20