Ο πρωταθλητής μαραθωνίου Κώστας Πούλιος εφ’ολης της ύλης.

Kostas Poulios1

Ευχαριστούμε το sportsonair για την ευγενική παραχώρηση της συνέντευξης.

Συνέντευξη: Κώστας Ξηρογιάννης
Φωτό: Κάλλια Ροσολυμου (callia-rosolymou.com)

Πως ξεκίνησες με το τρέξιμο και πως διάλεξες τις μεγάλες αποστάσεις;

Η αλήθεια είναι ότι ήμουν πάντοτε ένα παιδί δραστήριο που αγαπούσε τον αθλητισμό. Τα ατομικά αθλήματα όμως με τραβούσαν περισσότερο. Έτσι πριν το τρέξιμο είχα ασχοληθεί με την ενόργανη γυμναστική, την οποία λάτρευα, αλλά επειδή την ξεκίνησα σχετικά μεγάλος, αν και ήμουν πολύ καλός, διέκοψα γιατί με αποθάρρυναν οι γυμναστές μου, ως προς τις βλέψεις για πρωταθλητισμό.

Ξεκίνησα το 1993-4 όταν ο γυμναστής του σχολείου στο λύκειο, κ. Γιώργος Κουκοβιτάκης, είδε ότι ήμουν ο μόνος που μου άρεσε να τρέχω στην ώρα της γυμναστικής, οπότε μου ζήτησε να λάβω μέρος στην πρώτη φάση των σχολικών αγώνων στα 800μ. Χωρίς να έχω κάνει οποιαδήποτε σχετική προπόνηση εκτός προαύλιου χώρου του σχολείου, αγωνίστηκα τελικά με μποτάκια του μπάσκετ και μία βαμβακερή φόρμα, πέρασα 60″ τα 400μ και παραλίγο να βγω 1ος και να προκριθώ στην επόμενη φάση!

Έτσι ανακάλυψε ένα πείσμα ένα ταλέντο και έτσι ξεκίνησα και εγώ να πεισμώνω και να θέλω κάτι παραπάνω και να αναζητάω περισσότερες προκλήσεις. Ο εν λόγω γυμναστής τότε συνεργαζόταν με τον Γ. Σ. Κηφισιάς και με προέτρεψε να φτιάξω δελτίο στο ΣΕΓΑΣ, όπως και έκανα, ως αθλητής αυτού του Συλλόγου. Εκεί γνώρισα και τον τότε προπονητή του Γ.Σ. Κηφισιάς, κ. Απόστολο Μόσχο (τώρα είμαστε μαζί στον Παναθηναϊκό Α.Ο.), με τον οποίο πορευτήκαμε όλα αυτά τα χρόνια, μέχρι και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012.

Έκτοτε επέλεξα να προπονούμαι μόνος μου, έχοντας τις γνώσεις ως απόφοιτος ΤΕΦΑΑ. Επί της ευκαιρίας να ευχαριστήσω τον κ.Κουκουβιτάκη που με «έμπασε» στον κλασσικό αθλητισμό και φυσικά τον κουμπάρο μου, φίλο και δεύτερο «πατέρα», για τα περίπου 20 έτη προπονητικής κατεύθυνσης. Ο κ. Μόσχος ουσιαστικά έχει πλάσει το κορμί και την προσωπικότητα μου και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, που γνώρισα και πορεύομαι στη ζωή με αυτόν τον άνθρωπο. Αυτός ήταν που με μύησε στις μεσαίες και τις μεγάλες αποστάσεις. Αρχικά έτρεχα 800μ και 1500μ, αλλά λόγω του φόρτου διαβάσματος για τις πανελλήνιες δενμπορούσα να γυμνάζομαι καθημερινά και έτσι ανέβηκα στα 5000μ και 10000μ που δεν ήταν τόσο ανταγωνιστικά στα πανελλήνια πρωταθλήματα.

Για να φτάσω να κάνω μαραθώνιο χρειάστηκαν να περάσουν πολλά χρόνια στις μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις 5 και 10 χλμ. Επέλεξα το μαραθώνιο τα τελευταία 4 χρόνια για να μπορέσω να πιάσω το όριο για την ολυμπιάδα στο Λονδίνο όπου και κατάφερα και πήγα στη πρώτη μου ολυμπιάδα.

Ο μαραθωνοδρόμος είναι ο «απόλυτος δρομέας»! Τον μαραθώνιο πλέον τον έχω αγαπήσει γιατί μου έχει δώσει πολλά πράγματα ως άνθρωπο. Με έχει ισχυροποιήσει ως άνθρωπο. Έτσι απομυθοποίησα τη πρόκριση στους Ολυμπιακούς αγώνες, και να ολοκληρώσω το κύκλο ενός αθλητή που συμμετέχει σε αυτούς, χωρίς απαγορευμένες ουσίες και αθέμιτα μέσα. Επίσης ο μαραθώνιος πρεσβεύει πολλά για τη χώρα μας και αυτό είναι κάτι που κάνει την διαφορά ανάμεσα σε όλα τα Ολυμπιακά αγωνίσματα. Το δοκίμασα και κόλλησα όπως οι περισσότεροι, γιατί σου προσφέρει ευεξία και τρομερή ασκησοεξαρτηση.

Θες να μας περιγράψεις την εμπειρία σου από το 1ο σου μαραθώνιο;

Ο πρώτος μου μαραθώνιος ήταν το 2010 στο Ρότερνταμ που πήγα ως «βόλτα»μαζί με τη σύζυγο μου και το κουμπάρο μου στα ξαδέλφια μου στη Γερμανία. Πήρα το τρένο έφτασα στο Ρότερνταμ και χωρίς κάποια σχετική προετοιμασία, μπήκα στον αγώνα κόλλησα με τις elite γυναίκες μπροστά και έβγαλα μια καλή επίδοση για πρώτη φορά (2.26).΄Ήταν ένας αγώνας που τον χάρηκα ιδιαιτέρως και η ατμόσφαιρα με τους θεατές να σε υποστηρίζουν σε όλη τη διαδρομή ήταν το κάτι άλλο!

Ποιοι σε στηρίζουν; Η ομάδα σου; H ομοσπονδία;

H αλήθεια είναι ότι έχω κάποιους χορηγούς που με στηρίζουν ηθικά αλλά και υλικα,όχι χρηματικά. Όπως είναι γνωστό περνάμε δύσκολες εποχές και ο στίβος είναι ερασιτεχνικό άθλημα με αποτέλεσμα να μην έχουμε οικονομική υποστήριξη στα όποια έξοδα προκύπτουν στη πορεία όπως ένα ταξίδι στο εξωτερικό για ένα καλό μαραθώνιο, συμπληρώματα διατροφής και φυσικά μετακινήσεις, ρουχισμός παπούτσια.

kostasPoulios2

Η εταιρεία Mizuno Hellas με προμηθεύει με τα απαραίτητα υποδήματα και ενδύματα για την προπόνηση και τους αγώνες. Η εταιρεία Garmin Greece με χορηγεί με το πλέον αξιόπιστο ρόλοι για το τρέξιμο και τη καταγραφή όλων των δεδομένων πάνω στη προπόνηση. Η εταιρεία Medisofarma με το συμπλήρωμα διατροφής Gunamino Sport Formula για τα απαραίτητα αμινοξέα που χρειάζεται το σώμα μου. Η εταιρία HIGH5 που με προμηθεύει με συμπληρώματα διατροφής όπως πρωτεΐνη, υδατάνθρακες, μεταλλα, ιχνοστοιχεια και gel. H εταιρία Ostracon με φυσιοθεραπευτικά προϊόντα (Blackroll, Veinoplus). Υποστηρικτής μου είναι και η εταιρία Zero rh+ με οπτικά, πολύτιμα στις πολύωρες προπονήσεις μέσα στον ήλιο.

Παράπονο μεγάλο είναι ότι η ομοσπονδία ενώ διοργανώνει τον Αυθεντικό Μαραθώνιο εδώ στην Αθήνα και πολλούς άλλους αγώνες δρόμου σε όλη την Ελλάδα, με σκοπό την ανάπτυξη του μαζικού δρομικού κινήματος, δεν αξιοποιεί καθόλου τα χρήματα που λαμβάνει, για την ανάπτυξη των καλών ελλήνων μαραθωνοδρόμων, σε αυτό το ιστορικό αγώνισμα. Επίσης λόγω της κρίσης και χρεών προς το δημόσιο, ο σύλλογος μου, ο Παναθηναϊκός Α.Ο., αδυνατεί να καλύψει οδοιπορικά ή άλλα έξοδα.

Τι σκέφτεται ένας δρομέας ιδίως κατά τη διάρκεια των προπονήσεων;

Η μοναξιά του δρομέα όντως υφίσταται, όμως είναι κάτι που γρήγορα ξεχνιέται και πλέον για μένα έχει γίνει συνήθεια και δε με απασχολεί, αντίθετα με ηρεμεί. Έχω μάθει μέσα από τη μοναξιά του δρομέα να αντλώ δύναμη να σκέφτομαι πώς να αντιμετωπίσω τα προβλήματα της καθημερινότητας μου και να είναι το αντικαταθλιπτικό μου. Συνήθως χρησιμοποιώ ένα mp3 στη προπόνηση το οποίο είναι η παρέα μου στις προπονήσεις μου, γιατί πάντα γυμνάζομαι μόνος μου.

Που κάνεις συνήθως προπονήσεις και ποιο είναι το αγαπημένο σου μέρος

Η βάση μου είναι στο ολυμπιακό στάδιο και στο περίβολο χώρο του αλλά επειδή όπως είπαμε είναι και πνευματική η κούραση με τα πολλά χιλιόμετρα επιλέγω πολλές διαδρομές και κυρίως να μην είναι κυκλικές, να περνάω μια φορά από ένα σημείο ώστε να μη κουράζομαι ψυχολογικά να αλλάζω παραστάσεις οπότε επιλέγω το άλσος Συγγρού, το άλσος Ν Φιλαδέλφειας, τους γύρω δρόμους από το σπίτι μου και μια από τις αγαπημένες μου διαδρομές που κάνω για μεγάλη συνοχόμενη προπόνηση είναι όταν ξεκινάω από το σπίτι μου στο Ηράκλειο και φτάνω στη Πλατεία Κρυονεριου και γυρίζω πάλι πίσω.

Ποιος είναι ο επόμενος στόχος σου;

Όλα πηγάζουν από τα απωθημένα και την επόμενη πρόκληση που μπορεί να έχεις. Εμένα το απωθημένο είναι ότι δεν έχω βγάλει την επίδοση που έχω γυμναστεί που είναι κάτω από 2 ώρες και 15 λεπτά (μαραθώνιο). Επίσης στην ολυμπιάδα του Λονδίνου, έτυχε να έχω μια ίωση και εμπύρετος έτρεξα τον αγώνα και δυστυχώς δεν είχα τη χαρά ενός ευχάριστου τερματισμού αλλά ενός τερματισμού με πυρετό, κράμπες και αρκετούς μυϊκούς πόνους σε όλο μου το κορμί. Ωστόσο τερμάτισα (80ος στους 110) και τίμησα όσους είχαν έρθει να με υποστηρίξουν.

Η επόμενη μου πρόκληση λοιπόν είναι να πάω σε μια δεύτερη ολυμπιάδα συνδυάζοντας ένα καλό πλασάρισμα. Έτσι έχω ήδη δηλώσει συμμετοχή στον γνώριμο από το 2011, Μαραθώνιο του Βερολίνο με στόχο να πετύχω το όριο πρόκρισης για το Ρίο. Ευχάριστο θα ήταν στο Ρίο να κατάφερναν να προκριθούν δύο μαραθωνοδρόμοι. Εύχομαι σε όλους τους υποψηφίους για το στόχο αυτό, να έχουν καλή υγεία και οι καλύτεροι να βρεθούν στη Βραζιλία το 2016.

Πες μας για τις δυσκολίες του πρωταθλητισμού; Συνδυάζεται με οικογένεια και εργασία;

Ο πρωταθλητισμός είναι πολυτέλεια όταν δεν έχεις τα προς το ζην. Γι’αυτό εργάζομαι καθημερινώς, δεν έχω λάβει ούτε μια αθλητική άδεια αν και δημόσιος υπάλληλος για να λάβω μέρος σε αγώνες με την εθνική ομάδα ή οτιδήποτε άλλο, όπως και στους ολυμπιακούς αγώνες δεν έλαβα την ολυμπιακή άδεια προετοιμασίας που δικαιώνουν λόγω γραφειοκρατικών προβλημάτων! Μαθαίνεις να ζεις με αυτή τη καθημερινότητα.

Η καθημερινότητα μου είναι όταν έχω διπλές προπονήσεις σηκώνομαι 5 το πρωί κάνω τη πρώτη προπόνηση που είναι συνήθως μια μεγάλη & χαλαρή κατόπιν στη δουλεία στις 7 μέχρι τις 15.00 αμέσως μετά ακολουθεί η δεύτερη προπόνηση και τέλος στο σπίτι για να είμαι κοντά στην οικογένεια μου, που μου λείπει και την αποζητώ όλη μέρα. Είναι δύσκολη η καθημερινότητα αλλά αυτό σε κάνει ισχυρό και χτίζει τη προσωπικότητα του μαραθωνοδρόμου.

Ένας μαραθωνοδρόμος δε τρέχει μόνο με το σώμα αλλά και με τη ψυχή. Αν δεν είναι ικανός να υπερβεί τις δυσκολίες της καθημερινότητας δύσκολα θα υπερβεί τα όρια του σε ένα μαραθώνιο δρόμο. Επίσης δεν τρέχω μόνο για μένα αλλά και για τα παιδιά μου και όσους είναι δίπλα μου και με πιστεύουν, αλλά και για να αφήσω παρακαταθήκη με τις επιδόσεις μου στην ιστορία του αγωνίσματος.

Ο μαραθώνιος είναι από τα λίγα αθλήματα που οι μεγάλες επιδόσεις γίνονται και σε μεγάλες ηλικίες, γιατί αυτό;

Γιατί έρχεται η εμπειρία να δέσει μαζί με τη πολύχρονη προπόνηση η οποία αποφέρει επιδόσεις. Καλώς ή κακώς ένας δρομέας πρέπει να μοχθήσει για να καρποφορήσει η επίδοση σε αντίθεση με τους δρομείς ταχύτητας που είναι εκ γενετής τα προσόντα και μπορούν να φέρουν επιδόσεις σε σχετικά μικρές ηλικίες.

Ποιο δρομέα θαυμάζεις;

Από κάθε επιφανή δρομέα που γράφει ιστορία στους δρόμους αντοχής, παίρνω συνεχώς στοιχεία για να στήσω τη δική μου αθλητική προσωπικότητα-φιγούρα. Δεν θα αναφέρω κάποιον συγκεκριμένα γιατί είναι πάρα πολλοί που ξεχωρίζω (όπως Emil Zatopek, Ηaile Gebrselassie, Kenenisa Bekele, Hicham El Guerrouj και πολλούς άλλους). Όλοι τους είναι ένα μεγάλο σχολείο.

Πως βλέπεις το δρομικό κίνημα;

Το δρομικό κίνημα είναι σε συνεχή ανάπτυξη. Η κρίση γιγαντωνει το αθλητικό κίνημα και το δρομικό γιατί όπως είπαμε το τρέξιμο λειτουργεί και ως αντικαταθλιπτικό και αποτοξινωτικο μέσο για τη πνευματική διαύγεια και βοήθα τη σωματική ευεξία του ανθρώπου που στις μεγαλουπόλεις αυτό διακυβεύεται από τη κρίση, τη ρύπανση από τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Με την ανάπτυξη των λαϊκών μαζικών αγώνων τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, ο κόσμος ξεδίνει και φέρνει τους φίλους του στη παρέα του δρομικού κινήματος.

Γιατί δεν υπήρχαν τόσοι καλοί μαραθωνοδρόμοι;

Όντως τα τελευταία χρόνια δεν υπάρχον καλοί δρομείς, αν εξαιρέσουμε 4-5 παιδιά που υπάρχουν. Θεωρώ oτι δε δίνονται κίνητρα στους αθλητές, ο κόσμος κοιτάει την εύκολη λύση και δε κοιτάει να μοχθήσει και να κάνει πρωταθλητισμό, ξενίζει λίγο με τα κρούσματα του ντόπινγκ τα οποία αποθαρρύνουν τους αθλητές διότι νομίζουν ότι πρωταθλητισμός γίνεται μόνο με τα φάρμακα πράγμα που δεν είναι αλήθεια και δυστυχώς η μεγαλούπολη φτιάχνει παχύσαρκα παιδιά.

Στις μεγάλες αποστάσεις ο αθλητής πρέπει να είναι κάτοχος κάποιον σωματικών και βιολογικών παραμέτρων που να ταιριάζουν με το άθλημα. Για παράδειγμα στη Κένυα οι αθλητές είναι σχεδόνέτοιμοι γιατί ζουν στην επαρχία είναι λιτοδίαιτοι σε καθαρό περιβάλλον, υψόμετρο και τρομερό κίνητρο επιβίωσης γι’αυτό και είναι ήδη μπροστά από εμάς που ζούμε σε μια μεγαλούπολη. Απαιτείται επίσης απομόνωση και ιδανικά προπόνηση σε υψόμετρο και επαγγελματική προσέγγιση, πράγμα που είναι οικονομικά δύσκολο καθώς δεν είμαστε επαγγελματίες δρομείς.

Τι θα συμβούλευες ένα δρομέα.

Αν θέλει κάποιος να κάνει καλές επιδόσεις σε μαραθώνιο θα πρέπει να βελτιώσει τις επιδόσεις του σε μικρότερες επιμέρους αποστάσεις. Να έχει έναν καλό προπονητή και να μη λειτουργεί με τα προγράμματα-συνταγές που βρίσκουμε στα περιοδικά και στο διαδικτυο γιατί ο καθένας είναι μονάδα ξεχωριστή και πρέπει να γυμνάζεται με ότι του ταιριάζει και αυτό μόνο ο προπονητής μπορεί να το προσδιορίσει. Να ξέρει ότι θα υπάρχουν πολλές δυσκολίες στο δρόμο του και σε αυτές θα πρέπει να δοκιμαστεί πρώτα ψυχολογικά γιατί ο αγώνας είναι το κερασάκι στη τούρτα.

Η τούρτα θα πρέπει να φαγωθεί πρώτα στη προπόνηση και στη ψυχολογική πίεση. Θα πρέπει να έχει πάντα ένα καλό παπούτσι γιατί από εκεί παίρνανε όλες οι επιβαρύνσεις στο σώμα του, η ενδυμασία δεν είναι το α και το ω στο τρέξιμο. Τέλος θα πρέπει να περιμένει το χρόνο για να κάνει τη καλή επίδοση. Η επίδοση στο μαραθώνιο δεν έρχεται με το καλημέρα αλλά σε βάθος χρόνου.

Εύχομαι καλή υγεία σε όλους και να πετύχετε κάθε στόχο σας, είτε στο τρέξιμο είτε στη ζωή!!!