Dublin City Triathlon by Vodafone

Dublin City Triathlon by Vodafone

Dublin City Triathlon by Vodafone

The question was simple “Do you wanna go to the Dublin City Triathlon by Vodafone?” The answer couldn’t t be other than “absolutely yes!”.

I felt so excited about being in a relay team again. I wouldn’t miss the opportunity! I just wanted to swim for my team even if It wasn’t a swim for a mile. Konstantinos was ready for the cycling part and James with a short notice ready to fight for a quick run.

It also meant a lot to me that the DCT was for a good cause, supporting the Childline / ISPCC.

The truth is that I have participated in many relay competitions in the past and I didn’t feel the need to ask the details about the nature of this particular one. With the word “nature”, I mean exactly that.

But let’s start our story from the beginning. It was Saturday the 17th of August, a sunny, pleasant day with  temperature around 13-14 degrees (if it’s sunny in Dublin everything is perfect). We left home early enough and we arrived at Phoenix Park and Liffey river where we had a truly friendly welcome from the staff team of the event. We walked straight to Vodafone‘s tent in order to complete our registration and collect our race pack. Everything was well organized and there were no delays at all. The same picture was portrayed in every tent around. All the clubs were helping their athletes with the procedures so that everything would run smoothly.

The competition started with the elite national championship and afterwards all the athletes of the age categories and the relay teams were ready to race.

The water temperature in the river was no more than 16 degrees and all the athletes on their tri-suits were ready to dive. At that time I still couldn’t t understand why so many people were staring at me, I was about to figure that out few minutes later. The song on the speakers “don t stop me now” by Queen and a warm kiss were giving me all the motivation that I needed.

The swimmers had a rolling start keeping small distance between each other and basically not racing each other but the clock. As I approached the edge of the platform I dived without any hesitation to the cold waters of the river which literally took my breath away. I was absolutely shocked as my wet suit was extremely thin for the occasion, not keeping me warm at all. I must admit that I started panicking and the first thoughts were that it was too risky for me to try to complete the race. At the same time another athlete seemed absolutely lost and was trying to swim all over me. As I was trying to keep my distance from him I regained my composure and by the first turn I had already decided that I would pull through till the end. In every stroke I had to fight off seaweed with no visibility inside the river and at numerous occasions due to lack of space it was rather difficult to speed up thus hindering the possibility of overtaking another athlete.

As I reached the finish line I was kind of disoriented. It was then that I heard a voice cheering for me (big thank you to Susie – it felt almost like racing in Greece). At the time I run as fast as I could to meet Konstantinos and pass him the tag in order to start the cycling part of the race.

When cycling and running were completed the second part of the fest began. People with huge smiles on their faces, athletes, staff team, volunteers where sharing their experiences whilst enjoying good food, drinks and ice creams next to the amazing natural scenery of the river. A tad later the announcement of the 2nd place came as the icing on the cake.

Overall the competition was exceptionally organized. The safety management fulfilled all the expected requirements. The volunteers tirelessly encouraged all participants throughout the entire course. Needless to say, their action boosted the morale of all the athletes.

I will definitely never forget such a wholesome experience and of course all the smiling, warm-hearted people that I met that day (James, Alan, Susan, Rob, Peter, Mairead, Céire). Thank you for sharing your passion and love for sports with me and I will definitely see you again next year.

We want to thank Stephen Kelleghan for the amazing photos of the event.

Στην ερώτηση πάμε στο Dublin City Triathlon η απάντηση ήταν ένα απλό και περιεκτικό ναι! Μόνο και μόνο για τον ενθουσιασμό που ένιωσα ακούγοντας την πρόταση, χωρίς να κάνω καμία άλλη ερώτηση. Δέχτηκα να συμμετέχω στο ομαδικό τρίαθλο και να κολυμπήσω για την ομάδα μου. Εγώ στα γνώριμα νερά της κολύμβησης ακόμα και αν δεν είναι swim for a mile, ο Κωνσταντίνος στα πετάλια και σε γνώριμους αγώνες relay στον Σχοινιά και ο James μέσα στα γνώριμα για αυτόν, δρομικά παπούτσια.

Σημαντικό ρόλο έπαιξε οτι στην δράση αυτή ταυτόχρονα υποστηριζόταν και η ιρλανδική γραμμή βοήθειας ενάντια στην παιδική κακοποίηση Childline / ISPCC.

Έχοντας λάβει μέρος σε αρκετούς αγώνες στην Ελλάδα δεν θεώρησα απαραίτητο να ελέγξω αναλυτικά τη φύση του αγώνα και χρησιμοποιώ τον όρο φύση, κυριολεκτικά.

Να πάρουμε όμως την ιστορία απ την αρχή. Πρωινό 17ης Αυγούστου και η μέρα στο Δουβλινο φαινόταν υπέροχη με τη θερμοκρασία στους 13-14 βαθμούς (όταν έχει ήλιο δεν σε νοιάζει τίποτα). Ξεκινήσαμε νωρίς απ το σπίτι με κατεύθυνση το Phoenix Park και τον ποταμό Liffey με τους άνθρωπους της διοργάνωσης να μας υποδέχονται με χαμόγελα. Κατευθυνθήκαμε στο χώρο της Vodafone για να ολοκληρώσουμε τη διαδικασία εγγραφής και να πάρουμε τον απαραίτητο εξοπλισμό για τον αγώνα. Όλα γίνονται χωρίς καθυστερήσεις. Το ίδιο επικρατεί και σε όλα τα διπλανά περίπτερα ομάδων που κατευθύνουν τους δικούς τους αθλητές ώστε όλα να είναι έτοιμα την ώρα της εκκίνησης για τους περίπου 1000 συνολικά συμμετέχοντες.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τους αγώνες της κατηγορίας elite, ανδρών και γυναικών για την κατάταξη στο εθνικό πρωτάθλημα και μετά η διοργάνωση κινείται σε πιο ερασιτεχνικούς ρυθμούς, αρκετά αθλητικούς με ηλικιακές κατηγορίες και σκυταλοδρομία.

Η θερμοκρασία του νερού στον ποταμό δεν ξεπερνούσε τους 16 βαθμούς και όλοι οι αθλητές με τα tri-suits ήταν έτοιμοι για εκκίνηση. Ακόμα και εκείνη την στιγμή δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί τόσα πολλα βλέμματα έπεφταν πάνω μου, η απάντηση θα ερχόταν πολύ σύντομα. Ο ενθουσιασμός ανέβαζε την αδρεναλίνη, ένα φιλί για καλή επιτυχία και το τραγούδι των Queen “don t stop me now“ με είχαν συνεπάρει και ζούσα τη στιγμή.

Η εκκίνηση γρήγορη και ανά κύματα, αφήνοντας μικρές αποστάσεις μεταξύ των κολυμβητών. Φτάνοντας στην άκρη της εξέδρας χωρίς κανένα δισταγμό βουτώ στα παγωμένα νερά του ποταμού τα οποία μου κόβουν κυριολεκτικά την ανάσα. Το σοκ είναι τόσο μεγάλο αφού το wet-suit πισίνας που φοράω δεν με προστατεύει καθόλου και ο ρυθμός της καρδιάς μου ανεβαίνει απότομα. Στο μυαλό μου επικρατεί πανικός κ αρχίζω να σκέφτομαι πως είναι περισσότερο από επικίνδυνο να προσπαθήσω να τερματίσω και την ίδια στιγμή ένας συναθλητής μου δειχνει εντελώς χαμένος και αρχίζει να κολυμπάει κυριολεκτικά πάνω μου.

Dublin City Triathlon by Vodafone - Finish line

Προσπαθώντας να απομακρυνθώ αρχίζω να ξαναβρίσκω την ψυχραιμία μου και πλέον το σώμα μου έχει αρχίσει να μουδιάζει. Στην πρώτη στροφή έχω αποφασίσει πως θα κολυμπήσω μέχρι το τέρμα. Σε κάθε “χεριά” ακουμπούσα τα φύκια, με την ορατότητα μέσα στο νερό ανύπαρκτη, και χώρος να ελιχθείς ελάχιστος. Φτάνοντας στην έξοδο αρκετά αποπροσανατολισμένη, κατακόκκινη σε όλο μου το σώμα άκουσα τη φωνή της Susan να με εμψυχώνει (θύμιζε κάτι από Ελλάδα) και λίγο πιο μετά ο Κωνσταντίνος να με περιμένει κ να με ρωτάει αν είμαι καλά. Δεν μπορούσα να πω πολλά, παρά μονο να τον διώξω για να συνεχίσει τον αγώνα.

Οταν η ποδηλασία κ το τρέξιμο ολοκληρώθηκαν άρχισε το δεύτερο μέρος της γιορτής. Χαμογελαστοί αθλητές, διοργανωτές και εθελοντές μοιράζονταν τις εμπειρίες τους απολαμβάνοντας φαγητό, γλυκό και ποτό δίπλα στον ποταμό. Λίγο αργότερα το αποτέλεσμα της 2ης θέσης ήρθε απρόσμενα σαν κερασάκι στην τούρτα.

Συνοψίζοντας το Dublin City Triathlon by Vodafone ήταν μία άψογη διοργάνωση. Η διαχείρηση ασφαλείας εκπλήρωσε με το παραπάνω όλες τις προσδοκίες. Οι εθελοντές ακούραστα ενθάρρυναν τους αθλητές σε όλη τη διάρκεια του αγώνα κάνοντας αυτή την εμπειρία μοναδική. Μοναδικοί ήταν και όλοι όσους γνώρισα και μοιράστηκαν το ίδιο πάθος και την αγάπη τους για τον αθλητισμό μαζί μου.

Θα τα ξαναπούμε σίγουρα και του χρόνου.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.